یكى از آثار ماندگار وارزشمند امام‏هادى(ع) زیارت جامعه است كه‏خود متقن‏ترین متن شناخت امامت راستین است. صحت صدور و ارزش‏سندى آن چنان است كه مرحوم مجلسى مى‏نویسد:

«انما بسطت الكلام فى‏شرح تلك الزیاره قلیلا و ان لم استوف حقهاحذرا من الاطاله لانها اصح‏الزیارات سندا و اعمها موردا و افصحهالفظا و ابلغها معنى و اعلاها شانا» اینكه درباره زیارت جامعه‏سخن اندكى به درازا كشید اگرچه حق آن را نیز ادا نكردم‏بدین خاطر است كه این زیارت صحیح‏ترین آنهااز جهت‏سند وفراگیرترین آنها نسبت‏به ائمه‏علیهم السلام است و در مقایسه بادیگر زیارتها از فصاحت و بلاغت و منزلت‏بیشترى برخوردار است.

این زیارت را مرحوم صدوق

در كتاب «من لایحضره الفقیه‏» و شیخ‏طوسى دركتاب تهذیب الاحكام از موسى بن عبدالله نخعى چنین نقل‏مى‏كند: از امام على‏النقى(ع) خواستم مرا زیارتى با بلاغت و كامل‏تعلیم دهد كه به وسیله آن بتوانم هریك از ائمه را زیارت كنم.

حضرت فرمود: چون به درگاه رسیدى در حالى كه غسل كرده‏اى بایست‏و شهادتین را بگو و چون داخل شدى و قبر را دیدى توقف كن وسى‏مرتبه الله اكبر بگو. سپس اندكى راه برو با گامهاى كوتاه وبا آرامش و وقار؛ دوباره بایست و سى مرتبه الله اكبر بگو. پس‏به قبرمطهر نزدیك شود و چهل مرتبه تكبیربگو. اهمیت این زیارت‏را هنگامى مى‏توان دریافت كه بدانیم در آن زمان عده‏اى از«غلات‏» معصومان‏علیهم السلام را تا حد خدایى بالابرده، گروهى راتحت پرچم ضلالت‏خویش گرد آورده بودند. امام(ع) با سخنان خودمرز افراط و تفریط را مشخص كرد و دوستداران واقعى خویش را ازانحراف و تمایل به سوى افكار و آراى باطل دور داشت. نام چندتن‏از غلوكنندگان چنین است:

1- على بن حسكه قمى

2- قاسم یقطینى

3- حسن بن محمدبن باباى قمى

4- محمدبن نصیر

از نامه بعضى از اصحاب امام(ع) به وى و جواب حضرت، مى‏توان به‏عقاید این گروه دست‏یافت. در آن نامه آمده است:

«ان على ابن حسكه یدعى انه من اولیائك و انك انت الاول القدیم‏و انه بابك و نبیك امرته ان یدعو الى ذالك …» على بن حسكه ‏معتقد است تو خدایى و او پیامبرى است كه از جانب شما ماموریت‏یافته مردم را به آن دعوت كند. او بسیارى را به سوى خود جذب‏كرده است. اگر منت نهى و جوابى را در این باره مرقوم دارى‏آنان را از هلاكت نجات داده‏اى.

امام در پاسخ نوشت: ابن حسكه دروغ گفته است. لعنت‏خدا براوباد من او را در شمار دوستان خود نمى‏دانم….

سوگند به خدا، خداوند محمد(ص) و پیامبران پیش از او را جز به‏آیین یكتاپرستى و نماز و زكات و حج و ولایت نفرستاده است.

محمد(ص) تنها به خداى یكتاى بى‏شریك دعوت كرده است و ماجانشینان او نیز بندگان خداییم و به او شرك نمى‏ورزیم؛ در صورت‏اطاعت از خدا مورد رحمت او قرار گرفته، چنانچه از فرمانش‏سرپیچى كنیم عقوبت و عذاب خواهیم شد. ما حجتى برخداوند نداریم‏و خدا برما و تمامى مخلوقاتش حجت دارد. من از كسى كه این‏سخنان را به زبان آورد بیزارى جسته، به خدا پناه مى‏برم. شمانیز از آنان دورى كنید. و آنان را در تنگنا قرار دهید. چنانچه‏به یكى از این افراد دسترسى پیدا كردید، سرش را با سنگ‏بشكنید. بدین جهت امام(ع) در آداب خواندن زیارت مزبور فرمود:

سلام بر ائمه كه دعوت كنندگان به سوى خدا وراهنمایان برخشنودى خدایند. همانها كه ثاتب قدمان در اجراى‏فرمان الهى و كامل در عشق ومحبت‏خدا و صاحبان مقام اخلاص درتوحید خداوندند. در این زیارت اوج معنوى و جامعیت ائمه‏علیهم‏السلام در ابعاد مختلف، با بلاغت اعجاب انگیز كه هر سخن شناس وآشناى با ادبیات عرب آن را در مى‏یابد، این امر خود مى‏تواندبیانگر صدور این جملات از سوى امام معصوم(ع) باشد بیان شده‏است